X
تبلیغات
نجوای شبانه - مرنجان دلم را......
 

بنام خدای یار...

سلام....

سکوت را باید شکست وگر نه جز غم و افسردگی چیزی به همراه نداره ....

پس من نیز با نوشتن شعر شروع می کنم تا شاید این سکوت وحشتناک که تمام وجودم را فرا گرفته رهایم کند.......

غمت در نهان خانه دل نشیند

                                  بنازی که لیلا به محمل نشیند

پی محملش آنچنان زار گریم

                                  که از گریه ام ناقه در گل نشیند

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی

                                  ز بامی که برخاست مشکل نشیند

از آن زمان که آرزو چو نقشی از سراب شد

                                  تمام جستجوی دل سوال بی جواب شد

نرفته کام تشنه ای به جستجوی چشمه ها

                                  خطوط نقش زندگی چو نقشه ای بر آب شد

چه سینه سوز آه ها که خفته بر لبان ما

                                  هزار گفتنی به لب اسیر پیچ و تاب شد

نه شور عارفانه ای نه شوق شاعرانه ای

                                   قرار عاشقانه هم شتاب در شتاب شد

نه فرصت شکایتی، نه قصه و روایتی

                                   تمام جلوه های جان چو آرزو به خواب شد

نگاه منتظر به در نشست و عمر شد به سر

                                    نیامده به خود دگر که دوره شتاب شد

چون می روی بی من مرو .....ای جان جان بی تن مرو

----------------------------------------------------------------------

.... حرف دل

پشت یه نیسان نوشته بود ......

           آنکه دائم هوس سوختن ما می کرد

                                                     کاش می آمد واز دور تماشا می کرد

برا دلم خوندم و دل سکوت کرد ...سکوت...سکوت....



تاريخ : چهارشنبه نهم آبان 1386 | | نویسنده : مجید سلیمانی |